Question

Difficulty: Mediumİnsülin ve Oral Antidiyabetikler

Tip 22 diyabetes mellitus tanısıyla metformin (10001000 mgmg 2×12 \times 1) kullanmakta olan 6262 yaşındaki kadın hastanın yapılan tetkiklerinde HbA1cHbA1c: %8,2\%8,2, serum kreatinin: 0,90,9 mg/dLmg/dL ve GFRGFR: 8585 ml/dak/1,73ml/dak/1,73 m2m^2 saptanmıştır. Özgeçmişinde postmenopozal osteoporoz nedeniyle tedavi gördüğü bilinen bu hastada, glisemik kontrolü sağlamak amacıyla tedaviye eklenmesi planlanan aşağıdaki ilaçlardan hangisinin kemik kırığı riskini artırma potansiyeli nedeniyle tercih edilmesi en az uygundur?

  1. PioglitazonAnswer
  2. B
    Sitagliptin
  3. C
    Dapagliflozin
  4. D
    Repaglinid
  5. E
    Liraglutid

Answer

Tiyazolidindion grubu bir oral antidiyabetik olan pioglitazon, osteoblast farklılaşmasını baskılayıp kırık riskini artırdığı için bu hastada en az uygun seçenektir.
Tiyazolidindionlar (Pioglitazon, Rosiglitazon), hücre çekirdeğinde bulunan PPAR-gama reseptörlerine bağlanarak etki gösterirler. Bu reseptörlerin aktivasyonu, kemik iliğindeki mezenşimal kök hücrelerin osteoblast (kemik hücresi) yerine adiposit (yağ hücresi) yönünde farklılaşmasına neden olur. Sonuç olarak kemik oluşumu azalır ve özellikle postmenopozal kadınlarda kemik kırığı riski belirgin şekilde artar. Bu nedenle osteoporozu olan bir hastada pioglitazon kullanımı uygun değildir.

Step-by-Step Solution

1
Hastanın klinik profilini analiz et.
Hasta Tip 2 DM hastası, metformin ile kontrol sağlanamamış ve ek olarak postmenopozal osteoporozu mevcut.
İlaç seçimi yapılırken hastanın komorbid durumları (osteoporoz) göz önünde bulundurulmalıdır.
2
Seçeneklerdeki ilaçların kemik metabolizması üzerindeki etkilerini değerlendir.
Tiyazolidindionlar (Pioglitazon) kemik kırığı riskini artırırken, diğer seçeneklerin (DPP-4 inhibitörleri, SGLT-2 inhibitörleri, Glinidler, GLP-1 agonistleri) bu yönde belirgin bir yan etkisi yoktur.
Tiyazolidindionlar, PPAR-gama aktivasyonu aracılığıyla kemik iliğindeki kök hücrelerin kaderini değiştirirler.
3
Mekanizmayı klinik bulguyla ilişkilendir.
PPAR-gama aktivasyonu, mezenşimal kök hücrelerin adipositlere dönüşümünü artırırken osteoblastlara dönüşümünü azaltır.
Bu durum kemik mineral yoğunluğunda azalmaya ve özellikle postmenopozal kadınlarda distal ekstremite kırıklarında artışa yol açar.

Key Concept

Tiyazolidindionların (Glitazonlar) kemik metabolizması üzerindeki olumsuz etkileri ve PPAR-γ aracılı mekanizması.
Rate this question